“Maar ik ken daar niemand.”
Vijf woorden. Meer heeft een mens soms niet nodig om een perfect leuk plan vakkundig de nek om te wringen.
Je ziet een groepsreis of weekend passeren en denkt: dat ziet er plezant uit. Je bekijkt het programma, checkt je agenda en ziet jezelf al bijna vertrekken. Tot dat ene stemmetje zich ermee komt moeien: maar ik ken daar niemand.
Exit enthousiasme. Tabblad dicht. Misschien volgend jaar.
Want hoewel alleen vertrekken klinkt als synoniem voor vrijheid en avontuur, voelt ergens alleen toekomen soms eerder alsof je zonder parachute uit een vliegtuig springt.
De verrassende waarde van alleen te vertrekken
Toch zit er iets verrassend bevrijdends in ergens aankomen waar niemand je kent. Je hebt geen vaste rol. Geen “jij bent toch altijd degene die…”. Geen vriend(in) om automatisch naast te gaan zitten.
Dus je kijkt eens rond. Je zegt hallo. Iemand vraagt waar je vandaan komt. Jij vraagt hoe die hier terechtgekomen is. Vijf minuten later gaat het over verbouwingen, foute vakanties of waarom room absoluut niet thuishoort in een goeie pasta carbonara.
Et voilà. Geen vioolmuziek. Geen instant BFF’s. Gewoon twee mensen die elkaar vijf minuten geleden nog niet kenden en nu samen staan te lachen.
Je bent echt niet de enige
Ook bij Tomeeto komen heel wat mensen alleen toe. Sommigen voor het eerst, anderen zijn ondertussen geroutineerde ik-ken-niemand-maar-dat-komt-wel-goed-vertrekkers. De ene kent na vijf minuten de halve groep. De andere kijkt eerst rustig de kat uit de boom. Allebei prima.
En precies daarom is een weekend ideaal. Gewoon een paar dagen proberen. Vrijdagavond zoek je nog naar namen. Zaterdag weet je wie je beter eerst een koffie brengt voor je ‘m aanspreekt. En zondag? Dan vraag je je af waarom je dacht dat je op voorhand al iemand moest kennen.
Samen met 8400 anderen onze blog in je inbox ontvangen? Klik hier.
